خنده و گریه بعد از جراحی بینی

توصیه می شود كه بعد از جراحی زیبایی بینی به مدت یك ماه از خندیدن شدید و گریه های شدید كه باعث تكان خوردن فك بالا می شود خودداری نمایند.
بعد از جراحی زیبایی بینی، بسیاری از بیماران درباره خنده، گریه یا انجام حرکات احساسی صورت سؤال دارند. از آنجا که در روزها و هفته‌های نخست پس از عمل، استخوان‌ها و غضروف‌ها هنوز در حال جوش‌خوردن و تثبیت هستند، هر حرکتی که عضلات صورت را به شکل ناگهانی و شدید فعال کند، می‌تواند بر روند ترمیم اثر بگذارد. خنده، گریه، جویدن غذاهای سفت، صحبت‌کردن زیاد و پرحالت شدن صورت همگی از همان دسته حرکاتی هستند که باید با دقت مدیریت شوند.
به طور کلی، بهتر است فرد به مدت یک ماه از حرکات شدید فک خودداری نماید؛ زیرا اسکلت بینی دستکاری شده، استخوان‌ها جابجا شده و در موقعیت جدید قرار گرفته‌اند. در این موقعیت جدید، استخوان‌ها باید فیکس شوند. حدود یک الی دو ماه طول می‌کشد که استخوان‌های بینی دوباره کاملاً جوش بخورند و حالت محکم قبل را پیدا کنند.
در این بازه زمانی طلایی، هرگونه حرکتی که باعث شود فک بالا به شدت تکان بخورد (مثل خنده‌های شدید، گریه کردن طولانی، یا جویدن غذاهای سفت و سخت) می‌تواند به طور مستقیم یا غیرمستقیم روی تراز استخوان‌ها تأثیر بگذارد و احیاناً باعث جابجا شدن جزئی استخوان‌های بینی شود. به همین علت توصیه می‌شود حداقل تا یک ماه اول بعد از جراحی زیبایی بینی، احساسات خود را کنترل کرده و از خندیدن و گریه کردن شدید پرهیز کنید. پس از جوش خوردن استخوان‌ها، دیگر محدودیتی در این زمینه وجود نخواهد داشت.

چرا خنده و گریه بر بینی عمل‌شده اثر می‌گذارند؟

در هنگام خنده یا گریه، ده‌ها عضله صورت هم‌زمان فعال می‌شوند؛ عضلات اطراف بینی، لب‌ها و گونه‌ها همگی روی اسکلت بینی فشار وارد می‌کنند. بعد از جراحی، این اسکلت تازه تغییر یافته و بافت‌ها هنوز سفت نشده‌اند. تورم، بخیه‌های داخلی، تغییرات غضروفی و حساسیت مخاطی باعث می‌شود بینی نسبت به فشارهای عضلانی واکنش بیشتری نشان دهد. به همین دلیل، خنده و گریه شدید می‌توانند باعث درد خفیف، احساس کشیدگی و حتی افزایش موقت ورم شوند.

تأثیر خنده شدید بعد از عمل بینی

تأثیر گریه بعد از عمل بینی

جدول زمان‌بندی خنده و گریه بعد از جراحی بینی

برای اینکه روند ترمیم بینی به بهترین شکل طی شود، جدول زمانی زیر را در نظر داشته باشید:

هفته اول: دوره مراقبت حساس

• خنده شدید: کاملاً ممنوع است؛ زیرا بخیه‌ها تازه بوده و استخوان‌ها در آسیب‌پذیرترین حالت هستند.
• خنده معمولی: باید کاملاً کنترل‌شده، ملایم و بدون باز کردن زیاد فک باشد.
• گریه: حتی‌الامکان خودداری شود. گریه‌های طولانی در این هفته به علت خیس شدن اسپلینت و فشار به بخیه‌ها خطرناک است.

هفته دوم تا چهارم: شروع ترمیم اولیه

• خنده آرام و لبخند: بدون مانع و کاملاً ایمن است.
• خنده شدید و قهقهه: هنوز توصیه نمی‌شود؛ زیرا غضروف‌ها در حال تثبیت هستند.
• گریه: گریه‌های کوتاه خطری ندارند، اما همچنان باعث احتقان و گرفتگی موقت بینی خواهند شد.

یک تا سه ماه پس از عمل: تثبیت نسبی غضروف‌ها

• ساختار بینی روز به روز محکم‌تر و مقاوم‌تر می‌شود.
• خنده طبیعی: کاملاً مجاز است.
• خنده خیلی شدید یا خمیازه با دهان خیلی باز: بهتر است تا پایان ماه دوم کمی مراعات شود.
• گریه: محدودیت خاصی ندارد اما ممکن است به طور موقت باعث تورم بینی شود.

بعد از سه ماه: بازگشت به شرایط کاملاً عادی

اغلب بیماران بدون هیچ محدودیتی می‌توانند بخندند، گریه کنند یا عضلات صورت خود را حرکت دهند. بینی تقریباً پایدار شده و خطر تغییر شکل یا جابجایی استخوان‌ها بر اثر حرکات صورت وجود ندارد.

نکات مراقبتی مهم برای کنترل حرکات صورت

برای کاهش اثرات منفی خندیدن یا گریه کردن بعد از عمل بینی، نکات زیر را رعایت کنید:
• دوری از محرک‌ها: در هفته‌های اول، از تماشای فیلم‌های کمدی، خواندن مطالب بسیار خنده‌دار یا همنشینی با دوستانی که شما را به خنده شدید می‌اندازند، پرهیز کنید.
• کنترل فیزیکی خنده: اگر خنده‌تان گرفت، با دو دست خود به آرامی گونه‌ها را نگه دارید تا عضلات صورت کمتر کشیده شوند و فشار کمتری به بینی وارد شود.
• پرهیز از فین کردن هنگام گریه: اگر ناخواسته گریه کردید، به هیچ عنوان با فشار فین نکنید. ترشحات و اشک را با دستمال کاغذی نرم از روی لب بالا پاک کنید.
• شستشوی مجاری بینی: در صورت گرفتگی بینی ناشی از گریه، بلافاصله از سرم شستشوی استاندارد تجویز شده توسط پزشک برای پاکسازی مسیر تنفس استفاده کنید.
• چسب‌زدن صحیح بینی: چسب زدن اصولی و مرتب به عنوان یک نگهدارنده خارجی عمل کرده و اثرات کششی خنده بر روی ورم بینی را خنثی می‌کند.
• توجه به علائم هشداردهنده: در صورتی که بعد از خندیدن یا گریه شدید احساس درد غیرطبیعی، خونریزی یا تغییر ناگهانی در فرم بینی داشتید، حتماً با پزشک خود تماس بگیرید.