عوارض عمل رینوپلاستی یا جراحی بینی

هرگونه جراحی در بهترین شرایط، ممکن است با عوارضی همراه باشد. اگر متقاضی جراحی سابقۀ بیماری داخلی نداشته باشد و جراحی که انتخاب می کند، بسیار ماهر باشد، این عوارض بسیار ناچیز خواهند بود. شاید اصلا عارضه ای پیش نیاید....
هر جراحی، حتی در بهترین شرایط، ممکن است با عوارض احتمالی همراه باشد. اگر فرد متقاضی سابقه بیماری داخلی نداشته باشد و وضعیت پوست، مخاط، استخوان و غضروف‌های او نیز در حالت نرمال باشد، عوارض جراحی پلاستیک بینی معمولاً ناچیز است و با مهارت جراح، تا حد زیادی قابل‌کنترل و پیشگیری است. با این حال، به طور کلی عوارض احتمالی جراحی بینی به دو دسته «عوارض عملکردی» و «عوارض زیبایی» تقسیم می‌شوند که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم.

عوارض عملکردی (مربوط به تنفس)

منظور از این موارد، اختلالات تنفسی یا انسدادهایی است که ممکن است پس از جراحی ایجاد شود:
چسبندگی داخل بینی: اگر برش‌ها و زخم‌های حین عمل با دقت کافی ترمیم نشوند، ممکن است بافت‌های داخلی بینی به هم بچسبند که باعث احساس گرفتگی در بینی می‌شود.
باقی ماندن انحراف تیغه بینی: اگر انحراف تیغه وسط بینی به درستی اصلاح نشود، مشکل باقی می‌ماند. از آنجایی که بعد از عمل جراحی، حجم بینی حدود ۱۳ درصد کاهش می‌یابد، اگر انحراف قبلی برطرف نشده باشد، می‌تواند باعث گرفتگی راه تنفسی شود.
تنگی دریچه داخلی بینی: این حالت معمولاً در اثر کوچک کردن بیش‌ازحدِ قوزِ پشت بینی ایجاد می‌شود؛ مگر اینکه جراح برای بازسازی این دریچه دقت لازم را به خرج دهد.
تنگی دریچه خارجی بینی: این عارضه در اثر کوچک کردن بیش‌ازحدِ پره‌ها و سوراخ‌های زیر بینی رخ می‌دهد و متأسفانه بازسازی آن بسیار دشوار است.
بزرگ ماندن شاخک‌های بینی: در افرادی که دچار آلرژی یا التهاب مزمن هستند، شاخک‌های داخل بینی ممکن است بیش‌ازحد رشد کرده باشند. اگر حین جراحی به این نکته دقت نشود و کوچک‌سازی انجام نگیرد، بعد از عمل باعث تنگی راه هوایی خواهد شد.
صدمه به مجرای اشکی: این عارضه بسیار نادر است، اما در مواردی که جراح پهنای استخوانی بینی را بیش‌ازحد کاهش می‌دهد، ممکن است رخ دهد. در چنین حالتی، فرد پس از جراحی دچار ریزش اشک مداوم از یک چشم می‌شود.

عوارض زیبایی

این عوارض باعث می‌شود ظاهر بینی از حالت استاندارد و طبیعی خود خارج شود:
بینی زینی‌شکل: این حالت زمانی رخ می‌دهد که قوز استخوانی-غضروفی پشت بینی بیش‌ازحد برداشته شود. این اتفاق گاهی به دلیل اصرار بیمار برای ایجاد قوس زیاد و گاهی به دلیل تخمین نادرست جراح در حین عمل رخ می‌دهد.
ایجاد نمای هشتی شکل (V معکوس): در این حالت، به دنبال کوچک کردن بیش‌ازحد طاق بینی، بخش غضروفی از بخش استخوانی جدا به نظر می‌رسد و بینی دو تکه دیده می‌شود که علاوه بر زیبایی، ممکن است مشکل تنفسی هم ایجاد کند.
آسیب به پوست بینی: اگر حین جراحی به پوست بینی آسیب برسد، ممکن است پوست سیاه شده و از بین برود. این جدی‌ترین نوع عارضه است و ترمیم آن فوق‌العاده دشوار است. همچنین استفاده از پروتزهای مصنوعی داخل بینی نیز احتمال این آسیب را افزایش می‌دهد؛ خوشبختانه این عارضه بسیار نادر است.
باریک شدن بیش‌ازحد نوک بینی: گاهی به دلیل اصرار بیش‌ازحد بیمار برای کوچک شدن نوک بینی، جراح آن را بیش‌ازحد باریک می‌کند. این کار نه‌تنها زیبایی را افزایش نمی‌دهد، بلکه ظاهر بینی را مصنوعی و نامطلوب جلوه می‌دهد.
بالا رفتن بیش‌ازحد نوک بینی: کمی بالا رفتن نوک بینی می‌تواند چهره را جذاب‌تر کند، اما اگر از حد استاندارد فراتر رود، ظاهری مصنوعی (اصطلاحاً خوک‌مانند) به بینی می‌دهد. ظرافت در این بخش، نیازمند مهارت بالای جراح است.
کوچک شدن بیش‌ازحد پره‌های بینی: در بینی‌های گوشتی که پوست ضخیمی دارند یا بینی‌هایی که پره‌های بزرگی دارند، کوچک کردن پره‌ها نتیجه مطلوبی می‌دهد. اما اگر این کار بیش‌ازحد انجام شود، علاوه بر ظاهر نامناسب، راه هوایی بینی نیز تنگ می‌شود.
عدم تناسب پره وسط بینی: اگر حین جراحی به تناسب محل پره‌ها با پرده وسطی بینی (کلوملا) دقت نشود، این پرده ممکن است بیش‌ازحد تو رفته یا بیش‌ازحد بیرون‌زده به نظر برسد که در نمای نیم‌رخ، ظاهر نامطلوبی ایجاد می‌کند.