بخیه های جراحی بینی

دو نوع بخیه در جراحی بینی استفاده می شود. برای ترمیم برش های خارجی از بخیه های کشیدنی و برای ترمیم بخش های داخلی بینی، از بخیه های جذبی استفاده می شود. بخیۀ برش های بیرونی، هفت روز بعد از جراحی کشیده می شوند.
باقی ماندن یا نماندن جای بخیه روی پوست بعد از جراحی بینی به دو عامل وابسته است: جنس پوست و مهارت و دقت جراح. در مورد جنس پوست، باید این نکته را گفت که هرچه رنگ پوست سفیدتر و ضخامتش کمتر باشد، جای بخیه کمتر باقی می ماند. در افرادی که پوست ظریف و سفیدی دارند، جای بخیه معمولاً باقی نمی ماند. هر چه پوست ضخیم تر و تیره تر باشد، معمولاً جای بخیه ها بعد از جراحی بیشتر باقی می ماند. به گونه ای که در سیاهپوستان حتی بعد از بخیه ممکن است گوشت اضافه ایجاد شده و ظاهر ناخوشایندی برای فرد بوجود بیاید. عامل دوم، مهارت و دقت جراح است. هر قدر جراح با تکنیک مدرن تری محل برش را بخیه بزند، احتمال اینکه جای بخیه ها باقی بماند، کمتر است. پوست ایرانی، ضخامت مختصری داشته و رنگ آن نیز نسبت به رنگ سفیدپوست های اروپایی اندکی تیره تر است. به همین خاطر در اغلب افراد، جای بخیۀ خیلی ظریفی باقی می ماند. پمادها و کرم هایی برای کمتر کردن جای این بخیه وجود دارند. این پمادها و کرم ها خیلی مؤثرند و می توانند تا حدود زیادی جای بخیه را محو کنند. حال برای افرادی که با وجود تمام این کارها باز هم مختصری جای بخیه باقی می ماند، می توان از اقداماتی چون لیزر کردن و برداشتن یک لایه از پوست روی بخیه بهره گرفت تا جای بخیه کمتر باقی بماند. اگر جای بخیه به میزان قابل توجهی باقی مانده باشد، می شود با استفاده از تکنیک های جراحی پلاستیک، آن را کمرنگ تر کرد. ولی به هر حال در افرادی که پوست ضخیم تر و تیره تری دارند، از بین بردن کامل جای بخیه معمولاً امکانپذیر نیست. این جای بخیه را خانم ها می توانند با استفاده از کرم پودر بپوشانند و آقایان نیز باید مختصری جای بخیه را بپذیرند. برای کسانی که جای بخیه را اصلا قبول ندارند و به هیچ وجه نمی خواهند بعد از جراحی جای بخیه باقی بماند، می شود از تکنیک های بسته یا close برای جراحی بینی استفاده کرد. اما باید در نظر داشت که دقت و ظرافتی که جراحی های باز یا open دارند، معمولاً جراحی های close به خاطر دید کمتر جراح ندارند و معمولاً در جراحی های بسته یا close نمی شود بینی را به اندازۀ روش های باز زیبا کرد.

بخیه های جذبی بهتر است یا کشیدنی ؟

برای بخیه زدن بخش های داخلی بینی از بخیه های جذبی استفاده می شود و برای ترمیم برش های بیرونی از بخیه های کشیدنی. زمان از بین رفتن بخیه های جذبی خیلی تحت کنترل نیست اما بخیه های غیر جذبی را می توان راس موعد مقرر، یعنی بعد از 7 روز کشید. به همین علت جای زخم کمتر باقی می ماند و scar کمتری به جا می گذارد. بنابراین برای ترمیم برشهای بیرونی، بخیه های کشیدنی بهتر از بخیه های جذبی هستند. 

بخیه های جراحی بینی چه زمانی کشیده می شود ؟

بستگی به این دارد که جراحی با روش باز انجام شده باشد یا با روش بسته. روش بسته نیازی به بخیه کشیدن ندارد. بخیه های ایجاد شده در قسمت پایین بینی (کولوملا) بعد از یک هفته کشیده می شود. بخیه های پره بینی بعد از 9 یا 10 روز کشیده می شوند. بخیه های داخل بینی جذبی هستند و نیاز به کشیدن ندارد.

جراحی بینی: تفاوت روش باز و بسته چیست؟

در روش بسته، تمام برشها داخل بینی ایجاد می شوند. در روش باز، برش اصلی زیر بینی ایجاد می شود و سپس این برش به داخل بینی گسترش پیدا می کند. تفاوت این دو روش، فقط در برش پایین بینی است. البته برای کوچک کردن پره های بینی چه در روش باز و چه در روش بسته، نیاز به ایجاد برش در بخشهای کناری بینی است. البته تعداد افرادی که به کوچک کردن پره بینی نیازدارند خیلی زیاد نیست.

بخیه های پره بینی

جراحی بینی به دو روش باز و بسته انجام می گیرد . در جراحی بسته تمام برش ها و بخیه ها داخل بینی زده می شود . در روش باز یک برش و بخیه کوچک روی پایه وسط زیر بینی زده می شود .
در روش بسته بهبود سریع تر است ولی در روش باز توانایی جراح در راضی کردن بیمار بیشتر است .
با این حال در هر دو روش اگر بینی بیمار پره های بزرگی داشته باشد ، جراح ناگزیر است برای کوچک کردن پره ها کناره های بینی را باز کند و کوچک نماید . در این موارد یک جای بخیه کوچک کنار پره های بینی باقی می ماند که میزان آن به جنس پوست فرد بستگی دارد . اگر فرد پوست سفید و ظریفی داشته باشد جای بخیه خیلی کم خواهد بود . هر چه پوست ضخیم تر و تیره تر باشد جای بخیه بیشتر می ماند . البته دقت جراح در ترمیم بخیه ها هم در این میان نقش متوسطی دارد .
گاهی جراح با افرادی مواجه می شود که به هیچ عنوان بخیه کنار بینی را نمی پذیرند . در این موارد می توان از کوچک کردن پره های بینی صرفنظر کرد ولی بیمار باید بزرگ بودن پره بینی را بپذیرد .

اگر بخیه داخل بینی بماند چه می شود؟

ماندن بخیه‌های داخل بینی در اکثر موارد مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما بسته به نوع نخ و شرایط بافتی، چند حالت ممکن است پیش بیاید: نخ‌های قابل جذب: اکثر بخیه‌های داخل بینی از نوع قابل جذب هستند. این نخ‌ها به مرور زمان توسط آنزیم‌های بدن یا هیدرولیز تجزیه شده و خود‌به‌خود از بین می‌روند. اگر بخشی از این نخ‌ها کمی دیرتر جذب شوند، ممکن است احساس وجود یک جسم خارجی یا زبری در بینی داشته باشید که معمولاً با گذشت زمان و بدون اقدام خاصی برطرف می‌شود.
نخ‌های غیرقابل جذب: اگر از نخ‌های غیرقابل جذب استفاده شده باشد، این نخ‌ها در جای خود باقی می‌مانند. در بسیاری از تکنیک‌های جراحی مدرن، این بخیه‌ها به‌صورت مدفون (داخل بافت) زده می‌شوند تا برای همیشه ساختار بینی را تقویت کنند و مشکلی ایجاد نمی‌کنند.
عوارض احتمالی (نادر): اگر بخیه در سطح مخاط باشد یا نوک آن بیرون زده باشد، ممکن است باعث تحریک مخاط، ایجاد ترشحات، احساس خارش یا سوزش در داخل بینی شود. در موارد نادر، اگر بخیه باعث واکنش بافتی (مانند تشکیل یک دانه کوچک یا گرانولوم) شود یا ترشحات بینی اطراف آن جمع شده و بوی نامطبوع ایجاد کند، جراح در ویزیت‌های بعدی می‌تواند به‌سادگی آن بخیه را کوتاه یا خارج کند.
نکته مهم: اگر احساس کردید بخیه‌ای در بینی وجود دارد که باعث درد، خونریزی یا بوی بد مداوم شده است، بهترین کار این است که از دستکاری آن خودداری کرده و در اولین فرصت به جراح خود مراجعه کنید تا در صورت نیاز آن را خارج کند. خودسرانه تلاش برای بیرون کشیدن بخیه، به‌ویژه در روزهای اول پس از عمل، می‌تواند به ساختارهای در حال ترمیم آسیب بزند.

آیا کشیدن بخیه بینی درد دارد؟

کشیدن بخیه‌های بینی معمولاً دردناک نیست و بیشتر شبیه به یک احساس کشش بسیار خفیف یا قلقلک در داخل بینی است.
چون مخاط داخل بینی حساس است، ممکن است هنگام خروج بخیه، عطسه یا احساسی ناخوشایند (شبیه به گیر کردن مو در بینی) داشته باشید، اما این یک درد تیز و غیرقابل‌تحمل نیست.
جراح یا دستیار او با استفاده از ابزارهای ظریف و در یک لحظه کوتاه بخیه را می‌کشد و خارج می‌کند، بنابراین زمان بسیار کمی طول می‌کشد. اگر نگران هستید، می‌توانید قبل از مراجعه، طبق نظر جراح از پمادهای بی‌حسی موضعی استفاده کنید تا ناحیه مورد نظر کمی بی‌حس شود و آرامش بیشتری داشته باشید.
در مجموع، تجربه اکثر بیماران نشان می‌دهد که نگرانی پیش از انجام این کار، بسیار بیشتر از خودِ تجربه واقعی آن است و نیاز به نگرانی خاصی نیست.